ZİHNİMİN İÇİNDEKİ KARANLIK
Geceler olmaz olası geceler,katran karası geceler...
Kayahanın şarkısındaki gibi.İnsanın yalnızlığını,hatalarını,mazisini suratına tokat gibi çarpan geceler.Bende şimdi gecenin en karanlık saatlerini pc ile paylaşıyorum.Bazen sessizlik insana çok şey anlatır şu anda bana olduğu gibi.Aslında severim geceleri,insana tekrar tekrar hatırlatır sonunda yine yalnız olduğunu.
Ben en çok çocukluğumu düşünüyorum bu aralar.Oysa ne değerliymiş,ne kadar güzel bi dünyaymış farkında değilmişiz.Şimdi ise dünyamı güzelleştiren insanların yarın yanımda olamayacağı korkusu ile sabahı ediyorum.Her gün bi insanın gözünün önünde gram gram erimesi insanın bu dünyada görmek isteyeceği en son şey bile olamaz heralde.Üstelik o geriye baktığında hep neşeli ve güçlü kalmıştır anılarında.İnsan ölümü kapısına geldiği zaman gerçekten anlayabiliormuş ve gece bana artık ölümü hatırlatıyo.Dayanılnaz ve kabullenilemez bi gerçek.
Babaanem senin düzelmeni bekliorum,artık bi çare kalmamış olsa bile ben umut ediyorum,senin her zaman yaptığın gibi.Bakalım nereye kadar gidebilirsek...